فرزند افتاب و سالهای خاکستر

Night of Pleasant Loneliness

Listen, the world's farthest bird is singing.

گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند.

The Night is fluid, whole, and open.

شب سلیس است ،و یکدست، و باز.

Geraniums

شمعدانی ها

And the loudest branch of the season, hear the moon.

وصدادارترین شاخه ی فصل، ماه را می شنوند.

Stairs in front of the building,

پلکان جلو ساختمان.

Door with lantern in hand,

در فانوس به دست

And the lavish breeze,

و در اسراف نسیم.

Listen, the road is calling your steps from afar.

گوش کن ، جاده صدا می زند از دور قدم های ترا.

Your eye is not the darkness's ornament.

چشم تو زینت تاریکی نیست.

Shake your eyelids, put on your shoes and come.

پلکها را بتکان ، کفش به پا کن ،و بیا.

Come until the moon's feather alerts you

و بیا تا جایی ، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد.

And Time sits with you on a lump of earth

وزمان روی کلوخی بنشیند با تو

And the psalms of night, absorbs your body

Like a piece of music.

و مزامیر شب اندام ترا ، مثل یک قطعه ی آواز به خود جذب کند

There is a pious man there who will tell you:

پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت:

The best thing is to come upon a look that is still moist with love's advent.

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است.